مىكند و ماه مىدرخشد ، و اگر بركت محمّد و آل او نبود هر آينه زمين اهل خود را فرو مىبرد ، همانا ايشان دربهاى ورود به رحمت الهى هستند . ايشان بندگانى شايسته‌اند خداوند بلند مرتبه با عرضه كردن وقايع معيّن و يا قصّه‌هاى تاريخى در خلال آيات قرآن مىخواهد ما را با عبرتهاى اين وقايع و داستانها آشنا سازد ، و شايد عبرت اين آيات در بر حذر داشتن مردم از اين خيال كه پيامبر و اهل‌بيتش عليهم السلام وجودى مستقلّ از پروردگار دارند و مانند ربّ النوعهايى كوچك - العياذ باللَّه - هستند ، باشد . آنها به سهم خود بيشتر از ديگران تسبيح خدا را مىگفتند ، و اگر جهل و غفلت دو امر طبيعى براى انسان محسوب شود ، خداوند پس از اشاره به عظمت اين خانه‌ها و يگانه بودن آنها در تاريخ در كتاب شريف خود يعنى قرآن مىفرمايد : ( و نام خداوند در آنها برده مىشود ، و صبح و شام در آنها تسبيح او مىگويند * مردانى كه نه تجارت و نه معامله‌اى آنان را از ياد خدا و بر پاداشتن نماز و اداى زكات غافل نمىكند ؛ آنها از روزى مىترسند كه در آن ، دلها و چشمها زيرورو شود ) . و اين معادله‌اى ثابت شده است ؛ اگر انسان از اموال تهى باشد به آرامى مىخوابد زيرا چيزى براى به سرقت رفتن وجود ندارد ، امّا در غير اين صورت او به راحتى نمىتواند پلكهايش را بر بندد ، همچنين اگر رحمت خداوند بر انسان افزون گردد ترس از كم شدن و آرزوى بيشتر شدن رحمت الهى از جانب وى ( انسان ) زيادتر مىشود .